Skóra na grzbietach dłoni jest cieńsza niż na twarzy, ma mniej gruczołów łojowych i znacznie mniej tkanki podskórnej. Do tego pracuje: zgina się tysiące razy dziennie, jest myta kilkanaście razy, kontaktuje się z płynem do naczyń, proszkiem, środkiem dezynfekującym i mrozem. Przy tym wszystkim dostaje najmniej pielęgnacji w całym ciele — krem do rąk pamiętamy wtedy, gdy już ciągnie, a filtr praktycznie nigdy. Dlatego dłonie często wyglądają na starsze niż twarz tej samej osoby, i dlatego oba opisane niżej problemy zwykle występują razem.

Mit krąży po internecie w jednej wersji: „niacynamid zamienia witaminę C w kwas nikotynowy, skóra się zaczerwieni, a witamina przestanie działać”. Źródłem były obserwacje prowadzone na czystych surowcach — niacynamidzie i kwasie askorbinowym w roztworze — poddanych wysokiej temperaturze. W takich warunkach faktycznie dochodziło do reakcji. Problem w tym, że krem ani serum nie są roztworem dwóch surowców w gorącej probówce: mają buforowane pH, układ emulsyjny, chelatory i antyoksydanty pomocnicze, a są przechowywane w temperaturze pokojowej. Dlatego producenci spokojnie łączą oba składniki w jednej formule, a w rutynie nakładanej warstwowo nie ma powodu ich rozdzielać. Co niacynamid robi sam z siebie, opisaliśmy w osobnym tekście o niacynamidzie.

Kwasy złuszczające działają przez rozluźnienie połączeń między komórkami naskórka. Skóra odpowiada na to rozszerzeniem naczyń i napływem krwi do powierzchniowych warstw — stąd czerwony kolor i ciepło. Im wyższe stężenie preparatu, im niższe pH i im dłuższy kontakt, tym reakcja jest mocniejsza. Ten sam zabieg na skórze naczynkowej da więcej rumienia niż na skórze grubej i tłustej, dlatego porównywanie swojej twarzy ze zdjęciami innych osób niczego nie rozstrzyga. Jeśli zaczynasz pracę z kwasami w domu, od czego zacząć i jak stopniować moc opisaliśmy w poradniku o kwasach AHA i BHA.